XWEBÛN JEHIRKUJA ŞERÊ TAYBET E

Beriya dest bi nivîsê bikim dixwazim bal bikşînim li ser sernavê nivîsê. Çima xwebûn jehirkuja şerê taybet e. Ji bo mirov bikaribe bersiva vê pirsê bide, pêwîste destpêkê di ferqê de be bê ka ev şerê taybet çiye? Bi kî re ye û li hemberî kiye ango li hemberî çiye? Çi hedef digre yan jî dixweze xwe bighîne çi?

Mijar ewqas kûr û berfrehe ku bersiva wê encex bi xwe zanîneke bê sînor ve dikare were dayîn. Jiberxwe nehatiye gotin ku xwe zanîn dayîka hemû zanînan e. Eger mirov xwe bizane wê demê dikare yên li hemberî xwe jî bizane ango dikare tê derxe, çi li hemberî rastî û heqîqeta mirov e. Li cihê ku mirov li vir bêje sîstema desthilatdar li hemberî rastî û heqîqeta mirov bi xwe ye. ji ber wê tenê dikare bi şer hebûna xwe berdewam bike. Eger em bala xwe bidin ser, dîroka desthilatdariyê hemû dîroka şer e. Ji bo bikaribe sîstema xwe bide jiyan kirin û xwe serwer bike yan divê şidet û zextê bike yan jî divê mirovahiyê bixapîne û bê îrade bike. Li vir pênasekirina şerê taybet girîng e. Şerekî heta dawî bê exlaq, bê rêgez û bê qanûne ku li ser gelan tê meşandin e. Hêzên desthilatdar bi hezar û yek rêbazan xwe dinixumînin û hewil didin bi vê rêbazê dijberên xwe bê bandor bikin û vîna wan ya şer bişkînin yan jî nerm bikin û bixin bin xizmeta xwe.

Hêzên desthilatdar bi vê rabaza şer daneheva desthildariya xwe pê mezin dikin. Eger mirov hîn zêdetir şêmber bike. Hêzên desthilatdar pêl pişta mirov û civakê dikin û wisa xwe mezin dikin. Ango bi herikandina xwîna mirovahiyê, xwe didin jiyankirin. Dewleta Tirk ya dagirker yek ji mînaka herî şêmber ya vê rastiyê ye. Hebûna xwe di tinekirina Kurd, Ermenî û Suryaniyan de dibîne. Ji bo sîstema xwe mayînde bike, pêwîste qirkirina fîzîkî ya neteweyên cûda pêk bîne. Lê ji aliyê Kurdan ve şêwaza şerê ku dimeşîne guheriye. Tenê bi qirkirina fîzîkî re sînordar nemaye. Ji ber wê ya esas rejîmeke faşîste ji destpêka avabûna xwe heta roja îro, wek rejîmeke şerê taybet hatiye birêxistinkirin. Li ser bingeha teslîmgirtinê, qirkirina çandî bûye armanca bingehîn ya polîtîkayên şerê taybet ku dewleta faşîst ya Tirk li Kurdistanê pêk aniye.

Ji ber vê rastiyê ye ku Rêber Apo, paraznameya xwe ya pêncemîn bi navê (Kurdên di nav pençên qirkirina çandî de) bi nav kiriye. Hikumeta AKP-MHP’ê ya faşîst îro hemû derfet û îmkanên xwe seferber dike û dixe di bin xizmeta polîtîkayên şerê taybet de. Ji bo bigihîje vê armanca xwe ti zagon, pîvan û rêgezan nizanin. Heta ji bo bighîje armanca xwe çi rê û rêbazên qirêj hebe serî lê dide. Ji sîxurkirin, tacîz, tecawiz heta pêşxistina fûhûşê, belavkirina madeyên hişbir ku ev hemû jî li hemberî çanda civaka azadin, pêktînin. Di civak û ferdên wê de xirabiyê pêşdixe. Ev xirabûn dibe sedem ku bi demê re rizandin çêbibe û civak bi vî awayî ji hev bikeve. Rastiyeke yên ku herî zêde dibin hedefa van polîtîkayên şerê taybet, ciwan û jinên ciwanin. Ji ber ku ciwan û jinên ciwan hêza dinamîk ya pêşdebirina civakê ne. Piştî ku ciwanek yan jî jinek ciwan bikeve xefika van polîtîkayan, wê çawan bikare civaka xwe biparêze.

Eger ku mirov xerîbê çanda xwe bimîne pir zû dikeve xefika van polîtîkayan. Ger mirov li çanda xwe serwext be û bi çanda xwe jiyan bike, wê xwebûna xwe jiyan bike.

Baran Mawa