Dayîka Helîm Tok diyar kir ku gundê Mijîn ji hêla deşt, çiya, kanî û rubarê xwe ve ji hemû gundên herêmê xweştire. Her wiha bilêv kir ku dema ew zarok bû, malbatan girîngî ne dida xwendina zarokên keç û digotin bila keç karê malê bikin baştire.”
Xurbet Tallî
Gundê
Mijîn yek ji gundên Bakurê Kurdistanê ye ku di hêla erdnîgariya xwe de xwedî
dewlemendiyên ser erd û bin erde. Dayîka Helîm Tok ya ku ji gundê Mijine û niha
li Wargeha Penaberan ya Şehîd Rustem Cûdî (Mexmûr) jiyan dike, serpêhatiya
jiyana xwe ya gundê Mijîn û zehmetiyên ku di penaberiyê de kişandî ji Rojnameya
me re vedibêje.
‘Girîngî
ne dida xwendina zarokên keç’
Dayîka Helîm
Tok diyar kir ku gundê Mijîn hem di aliyê erdnîgariya xwe de û hem jî di aliyê
zozanên xwe de gundekî gelek xweş bû û wiha got: “Di zarokatiya xwe ya li gund
de ez bi dayîka xwe re diçûm bêriyê û zozanan. Zarokatiya min piranî bi karê
baxçe, bêrî û karê malê ve derbaz dibû. Lehîstokên ku me dilîst jî hebû, lê
gelek caran ji ber ku wêdemê ga nebûn genim û ce gêre bikin, em zarok li ser
kom dibûn bi gêrekirina genim û ce re me dilehîst jî. Wî demî ne wek vê demê
bû, ti dibistan nebûn ku em bixwînin. Piştî ku em hinekî mezin bûn dibistan li
gund hat avakirin, lê malbatan girîngî ne dida xwendina zarokên keç, digotin ma
wê keç çi bi xwedinê bikin? Bila karê malê bikin baştire, lê zarokên kur
rêdikirin dibistanê. Wê deme malbata min jî wek her malbatekî wê demê nehişt ez
biçim dibistanê.”
‘Bi nav
û deng bûn’
Dayîka
Helîm îşaret bi dawetên ku li gund dihat kirin jî kir û wiha domand: “Dawetên
me yên wê demê ji yên vê demê zêdetir bûn, hemû bê dahol û zurna dihatin kirin.
Xelk wê demê ji niha gelek çav vekirîtir bûn. Xelkê gundê Mijîn di aliyê
alîkarîdayîna hev û ya xelkê ji derve de bi nav û deng bûn. Wê demê ji ber ku
sewze û fêkiyên me hemû xwezayî bûn, ji ber wê tenduristiya me jî pir baş bû.
Cihên ku em diçûn bêriyê ji malan dûr bû, me zaroka xwe dixist parzûna xwe de û
em diçûn bêriyê, piştî ku me pzê xwe didot me şîr dixist şîjaran û dixist parzûna
xwe de her wiha me zaroka xwe jî dixist ber şîr de û wisa dihatin mal. Li rûxmê
zehmetî û westana heyî jî, lê dîsan jî jiyana wêderê gelek xweş û bi tendurist
bû.”
‘Ava
vexwarinê nebû’
Dayîka
Helîm Tok di dawiya axaftinên xwe de wiha behsa penaberiya xwe dike: “Dema em
li gund dewleta Tirkiye her tim bi tank û topan êrişî me dikir, ji ber van êrişan
em ji gund penaberbûn. Xelkê gund hemûyan pezên xwe firotin lê ji ber ku
zarokên min biçûk bûn, me pezê xwe li gel xwe anîn Iraqê. Dema em hatîn Şeraniş,
li wêderê dîsa dewleta Tirk bi balefiran êrişî me dikir, zarokên me ji ber ku
ti carî teyare nedîtibûn ji ber dengê teyareyan digiriyan. Li wê derê jî me pez
xwedî dikir, em di rê de diçûn bêriyê dîsa teyareyên Tirkiye hat ser wargehê li
cihê ku pezên me lêbûn bi qazanan lêdida, şivanên me xwe xistibûn bin beran de
lê pezên me parçe kirin. Me gelek war guhestin heta em hatin Mexmûrê, li vêderê
jî ji ber ku kesê ev cih nas nedikir zarokek li vir windabû ji têhnan wefat
kir. Li van warên ku em lê mane, ji tirsê bigire heta birçîbûn, têhnbûn, bazdan
û hwd me her tişt dît. Li vê derê ne elektirîk, ne berîde, ne dolabên qeşayê,
ne ava vexwarinê hebû, yanî ti jiyan nebû. Ava vexwarinê bi tankeran ji me re
dihatin. Li Mexmûrê kesekî ne pere, ne pez hebûn, me bi komkirina karî û çûyîna
karê baxçeyan debara jiyana xwe dikir. Neteweyên Yekbûyî jî hinek erzaq di anî,
lê ne ar û ne jî tiştên din bikêrî xwarinê dihat. Me dibistan, mizgeft, sazî û
malên xwe bi keda destê xwe avakir. Em bi saya Rêbetî pêşketin û hatin vê astê.”
0 Yorumlar